چه صوفیم که به سودای دی و فردایم

ز آفتاب خرد گر چه پشت من گرم است

برای سایه نشینان چو خیمه برپایم

چو ابن وقت بود دامن پدر گیرد

مرا چو پرده درآویختی بر این درگاه

هم از برای برآویختن نمی شایم

ز لطف توست که از جغدیم برآوردی