ز لطف توست که از جغدیم برآوردی

چه صوفیم که به سودای دی و فردایم

مرا چو پرده درآویختی بر این درگاه

هم از برای برآویختن نمی شایم

چو طوطیان ز کف تو شکر همی خایم

اگر ز جود کف تو به بحر راه برم

تمام گوهر هستی خویش بنمایم