اگر ز جود کف تو به بحر راه برم

هم از برای برآویختن نمی شایم

ز لطف توست که از جغدیم برآوردی

چو طوطیان ز کف تو شکر همی خایم

تمام گوهر هستی خویش بنمایم

شکار درک نیم من ورای ادارکم

به پای وهم نیم من درازپهنایم