تمام گوهر هستی خویش بنمایم

ز لطف توست که از جغدیم برآوردی

چو طوطیان ز کف تو شکر همی خایم

اگر ز جود کف تو به بحر راه برم

شکار درک نیم من ورای ادارکم

به پای وهم نیم من درازپهنایم

سخن به جای بمان خویش بین کجایی تو