چو طوطیان ز کف تو شکر همی خایم

مرا چو پرده درآویختی بر این درگاه

هم از برای برآویختن نمی شایم

ز لطف توست که از جغدیم برآوردی

اگر ز جود کف تو به بحر راه برم

تمام گوهر هستی خویش بنمایم

شکار درک نیم من ورای ادارکم