مرا چو پرده درآویختی بر این درگاه

برای سایه نشینان چو خیمه برپایم

چو ابن وقت بود دامن پدر گیرد

چه صوفیم که به سودای دی و فردایم

هم از برای برآویختن نمی شایم

ز لطف توست که از جغدیم برآوردی

چو طوطیان ز کف تو شکر همی خایم