هم از برای برآویختن نمی شایم

چو ابن وقت بود دامن پدر گیرد

چه صوفیم که به سودای دی و فردایم

مرا چو پرده درآویختی بر این درگاه

ز لطف توست که از جغدیم برآوردی

چو طوطیان ز کف تو شکر همی خایم

اگر ز جود کف تو به بحر راه برم