شکار درک نیم من ورای ادارکم

چو طوطیان ز کف تو شکر همی خایم

اگر ز جود کف تو به بحر راه برم

تمام گوهر هستی خویش بنمایم

به پای وهم نیم من درازپهنایم

سخن به جای بمان خویش بین کجایی تو

مرا بجوی همان جا که من همان جایم