گفتا که پرسش های ما بیرون ز گوش است و دهن

بی نور نورافروز او ای چشم من چیزی مبین

بی جان جان انگیز او ای جان من رو جان مکن

گفتم صلای ماجرا ما را نمی پرسی چرا

ای سایه معشوق را معشوق خود پنداشته

ای سال ها نشناخته تو خویش را از پیرهن

تا جان بااندازه ات بر جان بی اندازه زد