چو دل بی حرف می گوید بود در صدر چون سلطان

زهی مفهوم نامفهوم زهی بیگانه همدل

زهی ترشی به از شیرین زهی کفری به از ایمان

خمش کن که زبان دربان شده ست از حرف پیمودن

بتاب ای شمس تبریزی به سوی برج های دل

که شمس مقعد صدقی نه چون این شمس سرگردان