که سرمه نور دیده شد چو شد ساییده در هاون

ز چشم روز می ترسم که چشمش سحرها دارد

ز زلف شام می ترسم که شب فتنه است و آبستن

مرا گوید چه می ترسی که کوبد مر تو را محنت

همه خوف از وجود آید بر او کم لرز و کم می زن

همه ترس از شکست آید شکسته شو ببین مومن

ز ارکان من بدزدیدم زر و در کیسه پیچیدم