گر از ایشان درگریزی در مغاره خلوتی

دود قهر حق برآمدشان ز سقف دودمان

از ملامت های حسادان جگرها خون شود

درد استهزای ایشان داغ ها آرد به جان

عشق چون چوگانت آرد همچو گوی اندر میان

تا چشاند مر تو را زهری ز هر افسرده ای

تا کشاند نزد تو از هر حسودی ارمغان