خاتون خاطرم که بزاید به هر دمی

آیینه گشته ام همه بهر خیال تو

و این طرفه تر که چشم نخسپد ز شوق تو

گرمابه رفته هر سحری از وصال تو

آبستن است لیک ز نور جلال تو

آبستن است نه مهه کی باشدش قرار

او را خبر کجاست ز رنج و ملال تو