از بس که غرقه ام چو مگس در حلاوتت

افغان به عرش برده و پرسان ز حال تو

گر از عدم هزار جهان نو شود دگر

بر صفحه جمال تو باشد چو خال تو

پروا نباشدم به نظر در خصال تو

در پیش شمس خسرو تبریز ای فلک

می باش در سجود که این شد کمال تو