چون رفته بود سوی خوش تو

سجده گه ما خاک در تو

جولانگه ما کوی خوش تو

دل می نرود سوی دگران

ور دل برود سوی دگران

او را بکشد اوی خوش تو

ای مستی ما از هستی تو