بنشسته عقل سرمه کش با هر کی با چشمی است خوش

چون دشمنان بودیم ما اندر جفا آویخته

جام وفا برداشته کار و دکان بگذاشته

و افسردگان بی مزه در کارها آویخته

بنشسته زاغ دیده کش بر هر کجا آویخته

زین خنب های تلخ و خوش گر چاشنی داری بچش

ترک هوا خوشتر بود یا در هوا آویخته