و آن گاه چو سرمستان می گو که زهی دانه

گر جان بداندیشت گوید بد شه پیشت

ده بر دهن او زن تا کم کند افسانه

یک دانه به یک بستان بیع است بده بستان

شاهی نگری خندان چون ماه و دو صد چندان

بی ناز خوشاوندان بی زحمت بیگانه

شمس الحق تبریزی آن کو به تو بازآید