ای غرقه سودای او ای بیخود از صهبای او

نی روح حیوان زمین تو جان جانی می روی

ای چون فلک دربافته ای همچو مه درتافته

از ره نشانی یافته در بی نشانی می روی

از مدرسه اسمای او اندر معانی می روی

ای خوی تو چون آب جو داده زمین را رنگ و بو

تا کس نپندارد که تو بی ارمغانی می روی