مر جسم را خود اسم شد تو چونک بر جان تاختی

خود پرده ها و قافیه وآنگه خراب عشق تو

تو پرده ای نگذاشتی چون سوی انسان تاختی

عقل از تو بی عقلی شده عشق از تو هم حیران شده