تو پرده ای نگذاشتی چون سوی انسان تاختی

ای تو نهاده یک قدم بگذشته از هر دو جهان

آه پس کدامین عرصه بد تا تو بر اسبان تاختی

خود پرده ها و قافیه وآنگه خراب عشق تو

عقل از تو بی عقلی شده عشق از تو هم حیران شده

مر جسم را خود اسم شد تو چونک بر جان تاختی