گر سبکی کند دلم خنده زنی که هین بپر

سیل تو می کشد مرا تا به کجام می بری

از رحموت گشته ای در رهبوت رفته ای

تا دم مهر نشنوی تا سوی دوست ننگری

چونک به خود فروروم طعنه زنی که لنگری

خنده کنم تو گوییم چون سر پخته خنده زن

گریه کنم تو گوییم چون بن کوزه می گری