گوش به پند کی نهی عشوه خلق کی خوری

هر حیوان و جانور از عدمند بر حذر

جز تو که رخت خویش را سوی عدم همی بری

گرم و شتاب می روی مست و خراب می روی

از سر کوه این جهان سیل تویی روان روان

جانب بحر لامکان از دم من روانتری

باغ و بهار خیره سر کز چه نسیم می وزی