از سر کوه این جهان سیل تویی روان روان

جز تو که رخت خویش را سوی عدم همی بری

گرم و شتاب می روی مست و خراب می روی

گوش به پند کی نهی عشوه خلق کی خوری

جانب بحر لامکان از دم من روانتری

باغ و بهار خیره سر کز چه نسیم می وزی

سوسن و سرو مست تو تا چه گلی چه عبهری