باغ و بهار و بخت بین عالم پردرخت بین

چون برهد ز باز جان قالب چون سمانه ای

ای گل و ای بهار جان وی می و ای خمار جان

شاه و یگانه او بود کز تو خورد یگانه ای

وین همگی درخت ها رسته شده ز دانه ای

از دهش و عطای تو فقر فقیر فخر شد

تا که نماند مرگ را بر فقرا دهانه ای