تا که نماند مرگ را بر فقرا دهانه ای

باغ و بهار و بخت بین عالم پردرخت بین

وین همگی درخت ها رسته شده ز دانه ای

از دهش و عطای تو فقر فقیر فخر شد

لطف و عطا و رحمتت طبل وصال می زند

گر نکند وصال تو بار دگر بهانه ای

روزه مریم مرا خوان مسیحیت نوا