از دهش و عطای تو فقر فقیر فخر شد

شاه و یگانه او بود کز تو خورد یگانه ای

باغ و بهار و بخت بین عالم پردرخت بین

وین همگی درخت ها رسته شده ز دانه ای

تا که نماند مرگ را بر فقرا دهانه ای

لطف و عطا و رحمتت طبل وصال می زند

گر نکند وصال تو بار دگر بهانه ای