قلم آن جا نهد دستش که کم بیند در او حرفی

ز عشق رایتش ای سر چرا پرچم نمی گردی

چرا چون ابر بی باران به پیش مه ترنجیدی

چرا همچون مه تابان بر این عالم نمی گردی

چرا از عشق تصحیحش تو حرفی کم نمی گردی

گلستان و گل و ریحان نروید جز ز دست تو

دو چشمه داری ای چهره چرا پرنم نمی گردی