چرا از عشق تصحیحش تو حرفی کم نمی گردی

چرا چون ابر بی باران به پیش مه ترنجیدی

چرا همچون مه تابان بر این عالم نمی گردی

قلم آن جا نهد دستش که کم بیند در او حرفی

گلستان و گل و ریحان نروید جز ز دست تو

دو چشمه داری ای چهره چرا پرنم نمی گردی

چو طوافان گردونی همی گردند بر آدم