چه خون گریند آن صبحی که خورشیدش عیانستی

بر او صفرا کنند آنگه ز نخوت اصل سیم و زر

که ما زر و هنر داریم و غافل زو که کانستی

چه عذر آرند آن روزی که عذرا گردد از پرده

میان بلغم و صفرا و خون و مره و سودا

نماید روح از تاثیر گویی در میانستی

ز تن تا جان بسی راه است و در تن می نماند جان