بترس از مات و از قایم چو نطع عشق گستردی

زنان در تعزیت شب ها نمی خسبند از نوحه

تو مرد عاشقی آخر زبون خواب چون گردی

دلا می گرد چون بیدق به گرد خانه آن شه

مرا هم خواب می باید ولیکن خواب می ناید

که بیرون شد مزاج من هم از گرمی هم از سردی