تو را می شورد او هر دم چرا او را نشورانی

خداوندا در این منزل برافروز از کرم نوری

که تا گم کرده خود را بیابد عقل انسانی

شب قدر است در جانب چرا قدرش نمی دانی

تو را دیوانه کرده ست او قرار جانت برده ست او

غم جان تو خورده ست او چرا در جانش ننشانی

چو او آب است و تو جویی چرا خود را نمی جویی