تو را دیوانه کرده ست او قرار جانت برده ست او

که تا گم کرده خود را بیابد عقل انسانی

شب قدر است در جانب چرا قدرش نمی دانی

تو را می شورد او هر دم چرا او را نشورانی

غم جان تو خورده ست او چرا در جانش ننشانی

چو او آب است و تو جویی چرا خود را نمی جویی

چو او مشک است و تو بویی چرا خود را نیفشانی