چو او آب است و تو جویی چرا خود را نمی جویی

تو را می شورد او هر دم چرا او را نشورانی

تو را دیوانه کرده ست او قرار جانت برده ست او

غم جان تو خورده ست او چرا در جانش ننشانی

چو او مشک است و تو بویی چرا خود را نیفشانی