چو او مشک است و تو بویی چرا خود را نیفشانی

تو را دیوانه کرده ست او قرار جانت برده ست او

غم جان تو خورده ست او چرا در جانش ننشانی

چو او آب است و تو جویی چرا خود را نمی جویی