غم جان تو خورده ست او چرا در جانش ننشانی

شب قدر است در جانب چرا قدرش نمی دانی

تو را می شورد او هر دم چرا او را نشورانی

تو را دیوانه کرده ست او قرار جانت برده ست او

چو او آب است و تو جویی چرا خود را نمی جویی

چو او مشک است و تو بویی چرا خود را نیفشانی