ای شاه شکرخنده ای شادی هر زنده

ناگه شنوی آهی از کوچه و بازاری

جان نقش همی خواند می داند و می راند

چون رخت نمی ماند در غارت او باری

دل کیست تو را بنده جان کیست گرفتاری

ای ذوق دل از نوشت وی شوق دل از جوشت

پیش آر به من گوشت تا نشنود اغیاری