پیش آر به من گوشت تا نشنود اغیاری

ای شاه شکرخنده ای شادی هر زنده

دل کیست تو را بنده جان کیست گرفتاری

ای ذوق دل از نوشت وی شوق دل از جوشت

از باغ تو جان و تن پر کرده ز گل دامن

آموخت خرامیدن با تو به سمن زاری

زان گوش همی خارد کاومید چنین دارد