از باغ تو جان و تن پر کرده ز گل دامن

دل کیست تو را بنده جان کیست گرفتاری

ای ذوق دل از نوشت وی شوق دل از جوشت

پیش آر به من گوشت تا نشنود اغیاری

آموخت خرامیدن با تو به سمن زاری

زان گوش همی خارد کاومید چنین دارد

و آن گاه یقین دارد این از کرمت آری