ای ذوق دل از نوشت وی شوق دل از جوشت

چون رخت نمی ماند در غارت او باری

ای شاه شکرخنده ای شادی هر زنده

دل کیست تو را بنده جان کیست گرفتاری

پیش آر به من گوشت تا نشنود اغیاری

از باغ تو جان و تن پر کرده ز گل دامن

آموخت خرامیدن با تو به سمن زاری