نالان تو صد هزار رنجور

درهم شکنی به لن ترانی

در زلزله است دار دنیا

کز خانه تو رخت می کشانی

بی تو نزیند هین تو دانی

دنیا چو شب و تو آفتابی

خلقان همه صورت و تو جانی