خلقان همه صورت و تو جانی

نالان تو صد هزار رنجور

بی تو نزیند هین تو دانی

دنیا چو شب و تو آفتابی

هر چند که غافلند از جان

در مکسبه و غم امانی

اما چون جان ز جا بجنبد