دنیا چو شب و تو آفتابی

کز خانه تو رخت می کشانی

نالان تو صد هزار رنجور

بی تو نزیند هین تو دانی

خلقان همه صورت و تو جانی

هر چند که غافلند از جان

در مکسبه و غم امانی