بی تو نزیند هین تو دانی

در زلزله است دار دنیا

کز خانه تو رخت می کشانی

نالان تو صد هزار رنجور

دنیا چو شب و تو آفتابی

خلقان همه صورت و تو جانی

هر چند که غافلند از جان