آن دم که نهان شوی ز چشمم

تدبیر خلاص ما تو دانی

از دیده برون مشو که نوری

وز سینه جدا مشو که جانی

می نالد جان من نهانی

من خود چه کسم که وصل جویم

از لطف توم همی کشانی