می نالد جان من نهانی

از دیده برون مشو که نوری

وز سینه جدا مشو که جانی

آن دم که نهان شوی ز چشمم

من خود چه کسم که وصل جویم

از لطف توم همی کشانی

ای دل تو مرو سوی خرابات