من خود چه کسم که وصل جویم

وز سینه جدا مشو که جانی

آن دم که نهان شوی ز چشمم

می نالد جان من نهانی

از لطف توم همی کشانی

ای دل تو مرو سوی خرابات

هر چند قلندر جهانی