پیر گشتم در جمال و فر آن پیر لطیف

کلبتین عشق نامانده در او دندانه ای

من ز نور پیر واله پیر در معشوق محو

او چو آیینه یکی رو من دوسر چون شانه ای

من چو پروانه در او او را به من پروانه ای

گفتم آخر ای به دانش اوستاد کائنات

در هنر اقلیم هایی لطف کن کاشانه ای