تا ز لوح غیب دادش هر دمی خط خوانیی

این چه سر گفتی تو با دل ها که خصم جان شدند

این چه دادی درد را تا می کند درمانیی

روستایی را چه آموزید نور عشق تو

شمس تبریزی فروکن سر از این قصر بلند

تا بقایی دیده آید در جهان فانیی