آنی که دیده ای تو دلا آسمانیی

چون ابر پاره پاره ز هم چون دریده ای

پیداست در دم تو که از ناف مشک خاست

کاندر کدام سبزه و صحرا چریده ای

زیرا ز دلبران زمینی رمیده ای

دانم که دیده ای تو بدین چشم یوسفی

تا تو ترنج و دست ز مستی بریده ای