وین هر دو پرده را ز میان برگرفته ای

ای خم خسروان که تو داروی هر غمی

رنجور نیستی تو چرا سر گرفته ای

جانی است بس لطیف و جهانی است بس ظریف

از جان و از جهان دل عاشق ربوده ای

الحق شکار نازک و لاغر گرفته ای

ای آنک تو شکار چنین دام گشته ای